10/01/2011

Gelezen : HhhH – Laurent Binet

                Uitg.Meulenhoff 2010 – 347 p

Dit eigenaardige boek vertelt de carrière van Reinhard Heydrich en het vreemde verhaal van de aanslag op diens leven. Het boek laat zich lezen op drie vlakken : de geschiedenis zelf, waarbij de auteur sterk de authenticiteit beklemtoont en de tijd neemt één en ander te kaderen in de grotere context, de obsessie van de auteur met het verhaal en de moeilijkheden en twijfels die hij ontmoet tijdens het schrijven ervan.
Deze drie elementen lopen voortdurend over en door elkaar, zonder dat dit ooit de helderheid van het boek aantast. Hierdoor lopen ook de emoties nogal dooreen. Het verhaal van het lot van Tsjecho-Slowakije op de vooravond van de WO en ook de aanslag zelf zijn dramatisch genoeg.
De opmerkingen over Binets bemerkingen bij de aangetroffen bronnen zijn soms aandoenlijk soms zelfs hilarisch. Over Jonathan Littell bv zegt hij dat hij diens boek niet kon lezen zonder “wel bij iedere passage commentaar te leveren”.
Ondanks alle uitweidingen en zijsporen blijf je na dit boek met een groot gevoel van respect voor de uitvoerders van de aanslag, Jozef Gabčik en Jan Kubiš, die van meet af aan wel beseften dat zij het avontuur niet zouden overleven.
Knap.

De hiëroglief

 zij zit op een bankje

ongeïnterpreteerd

sluit haar lichaam

voorzichtig tastende gedachten

om haar heen woedt

de toekomst

Hanne en Sanne vechten

om een herfstblad

in haar eentje doodt zij

de goden

het ruimtekonijn

5/01/2011

Gelezen : Babi Jar – Anatoli Koeznetsov

                Uitg.Paris 1967 – 292 p

Koeznetsov noemde dit wonderlijke boek een documentaire roman. Feit is dat het geldt als een belangrijke bron over de massaslachting in het Babi Jar-ravijn bij Kiev, waar de nazis meer dan 100 000 mensen afslachtten. In die dagen waren ze daar nog niet zo efficiënt in als later en de tienduizenden joden, communisten, zigeuners en iedereen die hen niet aanstond, werden “handmatig” neergekogeld tijdens een maandenlange orgie van uitzinnig geweld. Toen het de nazis duidelijk werd dat zij Kiev zouden moeten opgeven, hebben zij een zeer grondige poging gedaan om alle sporen van de groteske massamoord uit te wissen. En zij waren daar nog bijna in geslaagd ook.
Het is onder meer dank zij deze roman dat de gebeurtenissen bij Babi Jar in het lange overzicht van nazimisdaden de plaats kregen die zij verdienden.
Geen opwekkende lectuur dus, en dikwijls gewoon weerzinwekkend.
Maar toch… In de jaren 1941-1943 was de auteur 12 tot 14 jaar oud en hij is er ook in geslaagd de eeuwige veerkracht en surviving power van een opgroeiende jongen over te brengen, een jongen die ondanks de extreme omstandigheden waarin hij leeft, toch verrast en verrukt blijft over dat leven.
Naar het schijnt heeft Koeznetsov deze versie van de roman later herwerkt toen hij uitgeweken was naar Groot-Brittanië en was hij toen veel kritischer over de rol van het Rode Leger, waarover in de oorspronkelijk versie eigenlijk niet zo veel gesproken wordt.
Hoe het ook zij, ik ben hem dankbaar voor zijn getuigenis.

Ik vond geen afbeelding van het boek, daarom hier een beroemde en dieptreurige foto van de tragedie in Babi Jar.

Bij het sterfbed van Pieter Pauwel Leppens, oorlogsburgemeester van Kantelbergen

 het is een man die daar herleid is

tot een warreling van stervensklare knoken

mannelijk manhaftig

hij staarde viriel in de verte

het zweet van zijn kruis

begeesterde de meute

het is een vader die daar ligt dood te gaan

en blij toe

uit zijn lood en in zijn nopjes

toonde hij hetzelfde

namelijk niets

nog één keer een nekschot

zal het rondsoppend bloed

mijn broek besmeuren

nog één keer een bloemknop onteren

god

nog één keer een misdaad begaan

laat mij nog één keer een varken zijn

De kapitein voor de jeugd !

                                                                      Voor Don Van Vliet

eieren bij de heilige mis

muffins bovenop ontbijt

door de rook lijkt zijn

gezicht gelijk een botervis

de samenzang

de duinenpan

de spiegelman

wenen bij de grote broer

intimiteit in de mustang ‘68

nonstop nonsens in een sessie

met de engelen als achterhoer

de appelwang

het achterplan

de spiegelman

eenheidsbrood met vingerling

en tarot in een vliegtuig

wit oranje gele candy

boeddha platen tingeling

artiestenuitgang

buitenissig

stationsroman

de spiegelman

31/12/2010

Gelezen : Avonden op een dorp bij Dikanka / Mirgorod – Nikolaj Gogol

                 Uitg.Van Oorschot (“De Russische Bibliotheek”) 1984 – 532 p

Deze verhalen van Gogol kende ik nog niet. In tegenstelling tot de beroemde “Peterburgse verhalen” speelt deze hele bundel zich op het platteland af, met veel aandacht voor de Oekraïnse folklore. De verhalen zijn soms griezelig, soms kluchtig, maar altijd een fantastische stijl, een fantastische taal. Wat kon die man toch schrijven, ik wou dat ik het ook kon…
Een groot deel van “Mirgorod” wordt in beslag genomen door de korte roman “Taras Boelba”.
Het eeuwige thema van een vader en zijn zoon die elk hun eigen logica volgen en tenslotte letterlijk tegenover elkaar komen te staan. In al zijn onstuimigheid en macho-wreedheid een hoogtepunt in de literatuurgeschiedenis. En het slotverhaal over de ruzie tussen Iwan Iwanowitsj en Iwan Nikiforowitsj is één van de grappigste die ik ooit las…
Ik, en u ook, moeten dringend wat meer klassiekers lezen ; het feit dat het klassiekers zijn heeft meestal wel een reden…

Ik heb een oudere uitgave, maar soit…

    De dialoog

    
     zij begonnen aan hun bedrijf

     als een stel jonge ouders

     met een dommig lachje

     van verantwoordelijkheid

     en misplaatst vertrouwen in de mens

  (ee…allo…oeï.st)  

  ik scande haar gezicht

  op zichtbare tekenen van ruïne

  zoals zij het mijne

  vermoedelijk met meer succes

    en faillissementen, die zijn er

    nog meer gelijk alpenrozen

    en commerciële dromen verdwijnen

    gelijk appelflappen in een paardenmond

goddomme…nee…het kan niet zijn

’t is niet omdat wij vroeger

samen naar de druppels keken

dat ik nu uw natte kasseien moet zijn

     en dan staat ge daar

     met uw stapel gazetten

     uw kleingeld geraakt ge aan

    de lucht niet meer kwijt

(allee…twastof…totnietmeerziens)

okee ’t was een berlusce film

een huis bleek een hinderlaag

nadien mijn huis mijn ondergoed

mijn kamer zegt vaarwel in mijn plaats

De straatrace

 zwetend van spanning

kinderwagens

vlugger dan vissen

waar de zee is niet diep

snelheid stolt in de aderen

zij moeten plassen doorwaden

vernauwingen trotseren

de doelgerichtheid slibt dicht

de vastberadenheid slibbert weg

door rioolroosters onverwachte kleuren

zwetend van sport

klakkende hielen haasten

zich de overkant te halen

baby’s hebben het niet door

maar competitie is hun leven

morgen zal ik dood zijn

en u niet langer voorzien

Beslist

ik weet niet wat ik wil

ik heb dat nooit geweten

als kind wou ik een wervelend gas

een pakje gevuld met pratend gras

helikopteren zoemend in de wolken

geuren en geluid gelast in glas

als jongen wou ik ogen hebben             

cool zijn en bedrogen weten de vijf helden

hard zijn en een camera en een maalstroom voor mijn eigen

lust bezitten en list en voortdurende beweging

ik wou een geweten en hartzeer naar vermogen

ruisend als grind onder verre vissen

verlangen niet alleen te zijn en klein

in onze sombere kastelen van vertier

ik wil zeewier en zand en de kussen van doden

de eeuwige streling die de hemel ons wacht

dijen om te openen de bereidheid tot bloeden

het is mijn plicht een laffe martelaar te zijn

ik wil letters en tekens de omtrek van niets

het scheermes van schilders en sereniteit

de oren van rembrandt de honger naar verbeelding

ik wil aan mij prutsen de vinger van god

ik weet niet wat ik wil

ik hoop dat nooit te weten

hoewel

zo’n blik met kat

dat zegt me wel wat

22/12/2010

Gelezen : Bewaarder van oudheden – Joeri Dombrovski

                Uitg.Bert Bakker 1993 – 237 p

Hoe een museummedewerker in Kazachstan tijdens de periode vlak voor de 2^e Wereldoorlog, dus in volle Stalinperiode, het hoofd boven water probeert te houden. Ondanks dit loodzware thema is het een vrij luchtige roman. Helaas maakte het verhaal op mij weinig indruk, ik vond het nogal warrig. Bovendien ontgaat de symboliek mij voor een groot deel ; dat kan natuurlijk aan mij liggen.
Een tegenvaller.

20/12/2010

Gelezen : Siberië, het land achter de horizon – Benson Brobick

                Uitg.Anthos 1993 – 528 p

Enig doorzettingsvermogen is nodig, maar eens je er goed en wel in zit, sleept deze geschiedenis van Siberië je onherroepelijk mee.
Wat een boek !  Ik moet toegeven dat ik zo goed als niets wist over wat nochtans een zesde van het vasteland in beslag neemt. Siberië, dat associeer je met permafrost, strafkampen en woestheid. Dat komt inderdaad allemaal aan bod maar dit vuistdikke boek staat van voor tot achter vol met de meest onwaarschijnlijke verhalen. En het enthousiasme waarmee Benson Bobrick schrijft is aanstekelijk. Het verslag van de expedities van Bering, de creatie van Russisch Amerika, de aanleg van de Transsiberische spoorweg,… het is maar een greep uit dit onwaarschijnlijk rijke boek. Klimatologisch klopt het niet, maar ik moest reglmatig aan “De Fatale Kust” van Robert Hughes denken.
Het enige minpunt vond ik het ontbreken van een behoorlijke kaart.

Vond geen afbeelding van de vertaling, dus hier de oorspronkelijke uitgave.

De heren

 de hartenheer

die werkt met bloed

met romantiek

en rauwe snikken

hij heeft zijn leeftijd tegen

zijn sekse en zijn woede

zijn sombergrauwe pak

maar hij zal haar overtroeven

haar begeleiden in haar graf

met opluchting en verspilde spijt

hij zal geen tijd meer hebben

geen ballen en geen puf

het zal niet meer de moeite zijn

geen verslaving figureren

de beschadiging voorbij

maar een laatste helderheid

een laatste vleug interesse

tijd de verzekering

stop te zetten

De buren en hun robot

 hij houdt

hun planten nat

hun dieren droog en

voedert al wat leeft

vrijdag heel vroeg

krikkelt hij naar de marktplaats

voor courgettes harde kaas

en hele zijen spek

een korte stofdraad

geef ik welgeteld drie uur

het kleinste lichtje

blijft zes minuten pinken

hij begint te haten

gunt het onkruid

hun vierkantjes

hun minieme korreltjes lucht

9/12/2010

Gelezen : Kolyma – Tom Rob Smith

                Uitg.Anthos 2009 – 419 p

In dit vervolg op “Kind 44” wordt Leo Demidov geconfronteerd met demonen uit zijn verleden als agent in Stalins geheime dienst. Bovendien worden hij en de gehele Russische samenleving ingehaald door de geschiedenis. Na de dood van Stalin komt de macht in handen van Chroestsjow, en die lijkt een ietwat mildere koers te gaan varen. Eigenaardig genoeg is het juist daardoor dat de verhoudingen ontwricht geraken.
De opvatting dat een totalitaire structuur, een cultuur van “ferme vastbeslotenheid”, meer zekerheid lijkt te bieden dan medezeggenschap en humanisme is angstaanjagend, maar lijkt ook in onze huidige tijd de kop op te steken.
Het euvel van de “gemaakte” dialogen blijft ook in deze tweede thriller van Tom Rob Smith storend, en bovendien lijdt het verhaal aan vergezochtheid. Maar veel wordt goedgemaakt in het laatste deel, dat zich afspeelt in Boedapest tijdens de Hongaarse opstand. De stelling dat deze opstand geprovoceerd werd door Russische haviken, die vreesden dat Chroestsjow een te softe richting zou inslaan en te veel zou beknibbelen op conventionele wapens, is niet nieuw, maar wordt overtuigend en geloofwaardig naar voren gebracht.
Smiths eerste roman was beter, maar ook dit boek is zeker de moeite waard.

De steden

 de meisjes met hun kleurige kapjes

bladeren knisperen onder hun stapjes

mist in de straten en smeuïge rook

moordenaars nemen kieskauwende hapjes

geven de meisjes hun dodende klapjes

niet afgeschrikt door kruisen of look

de kinderen in hun schamele lapjes

zo wankel de benen de spieren zo slapjes

strompelen door de verhullende smook

naar het hutje gebouwd van romige flapjes

naar de heks als een spin in haar dradige grapjes

bij het zien van dat vlees geraakt het land van de kook

deze kubieke meter lucht

wat vloog er ooit ?

wat kroop er ooit ?

wat werd er ooit verslonden ?

De avond

 als onder de ochtendwolken

het bloemperk zich verschuilt

onder dauw en blote slakken

de spinnen verdedigen het web

de begeestering

bijna voelbaar om de hoek

er zijn geen boze eekhoorns meer

blauwe braakpadden

strompelen moeilijk de helling op

dan is haar muziek een zonde

haar zomerzang

een schending van het recht

hij besniffelt haar

zoals een hond een afgesneden oor

wordt amper nog de dwang gewaar

in zijn ouder wordende bloed

beseft dat hij de pionier

als eerste en ook enige

mens ook sterven moet

4/12/2010

Gelezen : Kind 44 – Tom Rob Smith

                 Uitg.Anthos 2009 – 438 p

Beroemde thriller die zich afspeelt in Rusland in de periode rond Stalins dood.
Een moordenaar heeft het op kinderen gemunt en laat slachtoffers na in een aantal dorpen en steden in de wijde omgeving van Moskou. Wat het boek zo speciaal maakt is de beklemmende weergave van de remmen en beperkingen waarmee de onderzoeker, Leo Demidov, zich geconfronteerd ziet.
In de overheidslogica van de toenmalige Sovjet-Unie konden dergelijke misdaden eenvoudigweg niet voorkomen. De moorden worden dan ook in de schoenen geschoven van geestelijk gestoorden en allerlei sukkelaars. Typerend is het besef van Demidov dat hij, wanneer hij de moordenaar zou vinden, hij verplicht is hem te doden. Hem voor het gercht brengen is geen optie. Het gemak waarmee de hoofdpersoon in ongenade valt en van jager opgejaagde wordt, past ook in dat kader.
Eigenaardig is de weergave van de dialogen. Het lijkt wel of iedereen praat in goed uitgewerkte volzinnen, waarbij alle toehoorders beleefd hun beurt afwachten. Deze techniek werkt de vreemde sfeer wel in de hand, maar komt soms nogal gekunsteld over en remt het meegaan in het verhaal danig af. Een minpunt in deze verder uitstekende roman.

Boetedoening

 uit puur baldadigheid

knalde hij de kleuren uit de boom

onbeheerst gefladder een halve vleugel

plofte de papegaai te midden

van de uitgebluste bladeren

hij krijste van de kraakvis

en oh ellende ! en man man man !

en bloedend uit zijn ogen

beet hij in het stof

en stikte in zijn eigen pluimen

de moordenaar werd ziek

door het knagen van de mieren

stilaan van zijn wandaad bewust

en tranend uit zijn ogen

zag hij de bomen vergrijzen

en jaren later schoot hij zich

van spijt een kruisboogpijl

door beide voeten

droomde ervan wortels en een kleur

te krijgen, bevloeide slechts de

rotsen, de pijn niet te schatten

de druk op beide ogen

29-11-2010

Gelezen : De niet verhoorde gebeden van Jacob de Zoet – David Mitchell

                Uitg.Ailantus 2010 – 619 p

Ik verwen mijzelf op leesgebied. Op korte tijd is dit – na “Wolf Hall” - al de tweede roman die mij compleet van de sokken blies.
Locatie is het kunstmatige eiland Deshima, voor Nagasaki. In de achttiende eeuw was hier een exclusief Nederlandse handelspost gevestigd. De Nederlandse bewoners mochten onder geen voorwaarde het Japanse grondgebied betreden. Normaal dat zo’n enge, besloten gemeenschap moeite heeft nieuwkomers op te nemen, zeker als ze, zoals de Jacob de Zoet uit de titel, de opdracht hebben de boeken van de VOC te doorzoeken op sporen van oplichterij en corruptie.

Het verhaal waaiert breed uit. Extra opvallend zijn de dialogen waarin de stug volgehouden plechtstatige spreektrant van die tijd doorweven wordt met de echte gedachten van de personages. Verraad is in mijn ogen het centrale thema. Niet alleen verraad van mens tot mens, maar ook dat in onszelf. Het verraad waardoor je in je eigen leven verloren loopt.

Prachtig...

De dag des heren

 vroeg in de morgen keert hij terug in zijn mottige kamer

hij is niet zeker van zijn hand

een hele opluchting dus dat hij zijn deur nooit afsluit

er bestaat geen sleutel van

en zijn enge onderbuur komt nooit naar boven tenzij

• om van zijn kloten te maken
• om hulp te vragen

die heeft een zwarte porseleinen cobra

die doelloos op een vensterbank staat

zegt Tony “vrijdag op het werk heb ik een echt lelijke vrouw gezien”

zegt de kamer “wat deed ze dan, Tony, wat deed ze dan”

zegt Tony terwijl hij in zijn zetel zakt “ze kocht zegels

en vulde een geldstorting in”

zingt de kamer “zeg dan Tony

had ze een hoed met kersen erop

had ze neuzen en oren op haar kop”

Tony tekent de vrouw, voor het gemak in de lucht en zonder papier

gromt de kamer “we zien het niet, Tony, je moet het ons tonen”

Om halfdrie wordt hij wakker met gezwollen neus en zijn mond vol scherpe dingen,

waarvan hij maar moeilijk kan geloven

dat het gewoon zijn tanden zijn.

Hij heeft een tandenborstel in zijn hand

zo blijkt

de pasta ergens ik weet niet waar

terwijl hij scheefgezakt in zijn zetel hangt.

Zijn kin is bezeverd

en hij heeft in zijn broek gepist.

De kamer is terneergeslagen.

De Vlaanderenstraat

zit een orkestje in mijn kop

met cymbalen lulverhalen

flierefluiten

en heel veel zon doorheen de ruiten

zit een orkest in mijn kop

wanneer ik door de regen fiets

klateren de lorejassen

op en neer de ruggegraat

muziek in mijn schedel

altijd bij mij

een taai vlies van kwinkeleer

geeft narigheid geen kans

de zoeklichten priemen

door de avond

stuiten op een titanenballon

18-11-2010

Gelezen : De observaties – Jane Harris

                Uitg.De Geus 2007 – 511 p

Wervelend verhaal over een meisje dat als dientsmeisje op een afgelegen landgoed verzeild geraakt. Periode is nergens gespecifieerd, maar vermoedelijk einde 19^e eeuw. Er ontwikkelt zich een geraffineerd psychologisch steekspel tussen het meisje en haar meesteres, dat voor beiden nogal faliekant afloopt.
Ik begrijp de vergelijking met Sarah Waters wel (die met Michel Faber iets minder).
Ook hier komt een deel van de charme van het verhaal vanuit de ik-figuur Bessy (of Daisy), een sympathieke schelmenfiguur, die zich door haar veerkracht weet te ontworstelen aan een situatie die voor ieder van ons de hel zou zijn.
Hoewel sommige gebeurtenissen een beetje geforceerd overkomen (hoe Bessy op het landgoed belandt bv), heeft dit verhaal een geweldige vaart.
Dit mooie boek ligt momenteel verramsjt bij De Slegte, dus : sla uw slag.

AMBITIE !!!

 ik zou wonderen herschrijven

waaierende epopeeën

van luiden laf maar dapper

belaagd door boze feeën

ik kwam uit op korte verzen

begin dan al uit te hijgen

ik kwam uit op mensenwensen

klein en slecht vanuit hun eigen

Incident

 ze zit alleen

zaterdagavond

omdat ze gelooft

niet in vrienden

ze gelooft niet in fondu

vertrouwelijk gefluister

in samen pintelieren

onder glibberig gegibber

later

 ze lokt haar buurman

smoest hem de kelder in

snijdt hem in vier

gelijke stukken

later

gehurkt op de zolder

tussen stoffige dozen

drinkt zij ijsthee met jenever

bezingt Jef van de Kapucienen

de ochtend gloort

met zwaailichten

zondagmorgen

met kogelvrije mannen

14-11-2010

Gelezen : Shakespeare, een biografie – Bill Bryson

                 Uitg. Atlas 2008 – 184 p

Een biografie van Shakespeare, dat kan niet anders dan een akelig dun boekje zijn. Bill Bryson schetst een sprankelend beeld van de wereld waarin W.S leefde, acteerde en schreef en legt daarbij inderdaad de nadruk op het feit dat er zo goed als geen directe bronnen zijn.
Welke handschriften van W.S. resten ons ? 14 woorden : 6 keer zijn handtekening en twee formele woordjes. En that’s it. Geen wonder dus dat deze raadselachtige figuur aanleiding gaf tot de wildste speculaties. Bryson besluit zijn boek met een apart hoofdstuk over deze vergezochte theorieën.
Het leven van W.S. kan een nogal droog en saai onderwerp lijken,  maar met zijn gebruikelijke enthousiasme en humor weet de schrijver ons gemakkelijk te boeien. 
Dat is echt zijn handelsmerk : of het nu om wetenschapsgeschiedenis gaat, om een reisverhaal of een (auto)biografie, na een paar bladzijden ben je helemaal in zijn ban.
Prima boek.

De kluizenaar

 een weekdier zijn

in zeezand begraven

dagdromen bewogen

door stormend getij

niets bekleed met

minimale biochemie

kwadratuur van eenvoud

centrum van bespiegeling

snipperaar van wat bijna

niet meer kleiner kan

één opening voor alles

niet voor alles een opening

Gelezen : Wolf Hall – Hillary Mantel

                 Uitg.Signatuur 2010 – 664 p

Er zijn van die boeken waar elke zin bijna als een gedicht kan gesmaakt worden. Marquez’ “Liefde in tijden van cholera” is er zo één. En “Wolf Hall” ook.
Centraal staat de figuur van Thomas Cromwell, voornaamste adviseur van Henry VIII tijdens diens scheiding van Katharina van Aragon en nieuwe huwelijk met Anne Boleyn, wat het schisma van de anglicaanse en roomse kerk tot een feit maakte. Het is een complex verhaal en Mw.Mantel verwacht van haar lezer een zware inspanning. Ik denk dat er bijna geen paragraaf is die ik niet minstens twee maal gelezen heb. Het boek maakt sprongen in de tijd, soms wordt er gerefereerd aan gebeurtenissen die zich pas later afspelen, figuren duiken zonder enige duiding op, vaak met verschillende namen… Ze maakt het je bepaald niet gemakkelijk.
Maar je krijgt er enorm veel voor terug : de stijl is prachtig zoals gezegd, personages zijn heel genuanceerd, al je zintuigen worden aangesproken en het boek werpt je terug in de tijd.
Speciaal de dialogen wil ik in de verf zetten, waarbij niet alleen wordt beschreven wat er gezegd wordt, maar ook wat men denkt, wat men op het punt staat te zeggen, en toch niet zegt enz. Het klinkt droog, maar je kruipt echt in de huid van de personages.
Heel grote klasse ; de Booker Prize (dit boek won hem vorig jaar) doet zijn reputatie van betrouwbaarheid eer aan.

Willy wordt woedend

nog minder waard dan levend

wordt Willy stervenskwaad

nochtans niet te klagen de wespentaille

de magerheid qua graat

    en toch de dunne haren

    verdelen nog steeds zorgvuldig

    de vierkante centimeters

    van de beschaamde schedel

in de dood is Willy de triceratops

gelijk een keizerlijk fossiel

en toch verneukt en ontbloot

hamertje tik de ribben

Willy is woedend Willy gaat tekeer

Willy wordt vloeibaar van koleire

en zo begint tussen stilte en graf

de donder in de wilgen

Het beroepsleven

 de boer

een boer sloeg zijn zoon

de kop in met een schop

en verborg het kadaver

in de wegenwerken

de stratenmaker

van in het begin klopte

het niet met die straat

een ploegbaas aan de leffe

de kasseien oneffen

een stank als van opgepropte

sterfputten

                    een resem verdenkingen

                    de boer maakte de één wat wijs

                    van een hele lange reis
                    aan de ander van werk

                    in Berchtesgaden

                    daar kwam de cavalerie

de dienaren van het gerecht

ze snuisterden

ze vroegen ze groeven

ze zochten vermochten

weinig tegen de stugge boerendader

en graven in de pas gelegde straat

was geen optie besliste

de burgemeester

overwegende het algemeen belang

de toestand van de kas

de opinie van de goegemeente

kan een klinker, eens gekocht en op zijn plaats

niet gekeerd meer worden

dus ontbied ik

de man met het stokje

een magiër die dode dingen delft

met een simpele ijzeren staaf

ruik : dit is een okkernoot

van vorig jaar

en hier dat is duidelijk

een vergane rattennier

een haringkop en daar en bovenal

ruzie na een middeleeuwig karnaval

maar om zo een hele straat te snuffelen…

                    de boer bleef meer dan verdacht

                    dus voor de zekerheid en

                    vredige nachtrust voor

de rechter ermee

habeo corpus maar geen lijk

en de motieven blijven donker

beklijven niet in juridische zin

de vent blijft zwijgen

dus dat doet ook de wet

en de boer plukte nog lang

de vruchten van zijn daad

zijn goede naam verkwinseld